U bogatoj takmičarskoj karijeri, Branislav Dimitrijević je imao 310 mečeva od kojih je većinu završio pobedom, izlazeći na megdan svim bokserima u tadašnjoj Jugoslaviji. Omladinski prvak Jugoslavije, nosilac Zlatnog pojasa i titule Beogradskog pobednika, dosegao je vrh i mesto među bokserskim legendama.
Priču o sportu pod Bagdalom nemoguće je ispričati bez pominjanja boksa i slavom ovenčanih boraca iz Boks kluba “14. oktobar”. Tokom dugog niza godina kroz ring Kluba prošli su brojni bokseri i teško je nekog izdvojiti. U razgovoru sa Kruševljanima koji vole ovu plemenitu veštinu i koji pamte zlatno doba boksa na spisak večite liste najboljih će staviti više boksera, ali gotovo na svakoj se nalazi Branislav Damjanović Cire.
Okretni atleta i borac, majstor među konopcima, reprezentativac i prvi osvajač Beogradskog oskara. Bokserski baletan, u čijim borbama je uživala kruševačka I publika širom Jugoslavije, bio je skroman van ringa. Prijatelji i kolege iz kluba pamte ga kao dobrog domaćina i uzornog roditelja. Prodornim plavim očima ulivao je strah protivniku, a brzina nogu i preciznost udaraca uvrstili su ga u sportskei bokserske legende Kruševca.
Cire Damjanović počeo je da dolazi na treninge “14. oktobra” kao učenik kruševačke srednje ekonomske škole. U bogatoj takmičarskoj karijeri imao je 310 mečeva u kojima je zabeležio 255 pobeda, 20 nerešenih borbi i 35 poraza.
Prvi učitelj bio mu je čuveni legendarni trener iz Beograda Milorad Siki Gaković, koji je tajnama boksa u svojoj školi podučavao i čuvenog Miloša Crnjanskog i Koču Popovića. Cire je kao klinac počeo posle škole da dolazi na treninge, a ubrzo je legendarni Siki Gaković, videvši potencijala u talentovanom Damjanoviću počeo sa njim intezivno da radi. Cire je izašao na megdan svim bokserima u tadašnjoj Jugoslaviji, a kako se prisećaju njgove klupske kolege veoma retko je gubio mečeve.
Kada je 1963. godine Cire dobio poziv da boksuje za Beogradskog oskara, koji je i osvojio, njegov trener i bokserski otac Milorad Siki Gaković je preminuo. Godinu dana ranije, 1962. postao je omladinski prvak Jugoslavije u muva kategoriji, a u jesen iste godine osvojio je i vredno boksersko priznanje Zlatni pojas.
Postavši prvak države i osvojivši Beogradskog oskara, priznanje koje se sada zove Beogradski pobednik, Cire Damjanović je 1963. godine dosegao vrh i mesto među bokserskim legendama. U polufinalnoj borbi Cire je pobedio Rumuna Gavru Cea, a u finalnom meču je savladao reprezentativca iz Niša Saćipovića. U žestokoj borbi Cire je jednoglasnom odlukom sudija dobio taj meč ostavši upamćen kao bokser koji je prvi osvojio prestižnog Oskara.
Posle uspešne takmičarske karijere, Cire Dasmjanović je ostao u boksu. Nastavio je da radi prvo sa mlađim kategorijama, a potom i da trenira prvi tim “14. oktobra”.
Kao veliki sportista, pored boksa, Cire je dobro igrao stoni tenis I šah.
Pored sporta, Cire je bio talentovan i za muziku. Završio je Nižu muzičku školu za violinu, a svirao je i trubu.
Zbog zasluga u sportu, jedna ulica u naselju Šumice u Kruševcu zove se Branislav Damjanović Cire.
