Danas Kruševac ubrzano menja fizionomiju, pa se i u ovom trenutku radi na brojnim gradilištima širom grada. Kroz projekat MOJ GRAD – MOJA INSPIRACIJA, na sajtu regionalne Radio Televizije Kruševac kao osvedočenom hroničaru promena kroz koje ovaj grad i dalje prolazi, daćemo priliku nekim od zaslužnih Kruševljana da ispričaju čime ih je to ovaj grad zadužio i inspirisao, a šta su sve oni uradili da bio mesto boljeg i lepšeg života, sredina privrednog razvoja, sve manje nezaposlenosti, visokih kulturnih dometa i rezultata sportista, dobrih đaka i mladih i preduzimljivih stručnjaka u svim oblastima, ali i sve lepših i čistijih ulica i saobraćajnih zaobilaznica, trgova, parkova, sportskih terena, kao i koje su njihove vizije daljeg razvoja ove sredine.
U nastavku serijala donosimo tekst čiji je autor Dragiša Stepanović, dugogodišnji radnik u kulturi.
Ovaj projekat je sufinansiran iz Budžeta Grada Kruševca. Stavovi izneti u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva.
Bio sam u prilici da u dosadašnjih sedamdesetak godina života određene radne i životne aktivnosti i značajne pomake u svom životu obavljam u četiri različite sredine:
U Kruševcu sam bio do 22. godine života, školovanje, angažman u Kruševačkom pozorištu u kome su u to vreme bili i svoje prve glumačke korake započeli Radmila Živković, Ljiljana Đoković, Zoran Karajić i drugi.
U Titovom Užicu, sada Užicu, posle odsluženja vojnog roka proveo sam pet godina od 1971 — 1976. i za to vreme bio sam angažovan kao upravnik Kluba omladine. U tom periodu formirano je dosta sekcija i utemeljen program rada koji obuhvata sve ono što je bitno a tiče se kulturno-zabavnog života mladih ljudi.
Od 1976 — 1986. boravio sam u Švajcarskoj gde sam radio u Sindikatu na pitanjima jugoslovenskih građana. Pored toga, bio sam poverenik Ambasade SFRJ, predsednik klubova i udruženja Jugoslovena na nivou Švajcarske i član Federalne komisije za strance.
Iz Švajcarske se vraćam u Užice i posle kraćeg boravka odlučio sam da se vratim u Kruševac u kome sam i do danas i gde ću ostati do kraja života. Na osnovu pređenog puta i relativno sadržajnog angažovanja u prilici sam da zaključim da je moj grad Kruševac moje životno opredeljenje i stanište: Kruševac me je ljudski i kulturološki usmeravao i pomogao da utvrdim sopstvene osnove i pozicije i uobličim svoje resurse. U svemu tome neizmeran je značaj istorijskog i kulturnog nasleđa ovog grada kao i većeg broja pojedinaca koji su bili stubovi kulturnih dešavanja i manifestacija u ovom gradu. Polazeći od tog stanovišta imalo se šta i od koga naučiti, zatim, uz određen stepen sazrelosti i zrelosti nastaviti dogradnju i kasnije prenositi postojeća i nova saznanja na generacije koje jesu i koje dolaze.
Smatram posebno bitnim lično angaživanje u Kulturno-prosvetnoj zajednici opštine Kruševac, Najpre, što je uloga Kulturno-prosvetne zajednice u dobrom delu ostvarivana kao parlamenta kulture opštine odnosno grada Kruševca i asocijacije svih institucija, pojedinaca i drugih aktera čije je angaživanje bilo direktno vezano za kulturni život. Zatim, nije od manjeg značaja uloga KPZ, kako grada Kruševca, tako i Okruga, za život i razvoj kulturno-zabavnog i umetničkog stvaralaštva amatera, posebno u seoskim sredinama.
Treći vid angažovanja uz napomenu da sam i u prethodnim, kao i u sledećim aktivnostima bio neposredno angažovan, predstavljaju značajne manifestacije u gradu Kruševcu poput takmičenja sela, likovnih kolonija, svečanosti slobode, saradnja sa pobratimskim gradovima, klub likovnih amatera ”Dimitrije Simić”, Filozofskoknjiževna škola, kao i mnogih izložbi iz raznih oblasti društvenih delatnosti.
Takođe sam bio odbornik Skupštine opštine Kruševac u tri mandata.
Prvo i najznačajnije po meni je obnoviti Svečanosti slobode. To znači obezbeđenje Kruševljanima mogućnosti da u memorijalnom kompleksu Slobodište vide, čuju i dožive vrhunska ostvarenja iz oblasti: pozorišne umetnosti, muzičkog stvaralaštva, opere, baleta, folklora i drugih formi scenskih izražavanja. Naravno sve selekcionisano i primereno karakteru i mogućnostima memorijalnog kompleksa Slobodišta. Aktivirati manje prostore u gradu i u selima gde bi se u okviru kulturnog leta za razne ciljne grupe priređivali programi u kamernoj formi.
Daleko ozbiljnije pristupanje pitanjima podizanja spomenika u gradu (urbanisti, žiri, javni prikaz idejnih rešenja) i davanju imena odnosno naziva ulicama na gradskom području (meritornost komisije i pojedinih članova, programska načela i principi, registar, pregled zaslužnih pojedinaca iz raznih oblasti društvenog života).
Izgradnja kongresnog kulturnog centra (koncertna dvorana, kuća legata, izložbena galerija i sl.).
Fomiranje gradskog mešovitog hora i gradskog orkestra.
Urgentno formiranje regionalnog zavoda za zaštitu spomenika kulture (ugroženost objekata graditeljske baštine i spomenika kulture). Postoji još niz pitanja ali smatram da su ona prioritetna.
Na tragu značaja Stevana i Stanislava Biničkog pokrenuti inicijativu za formiranje i održavanje festivala vojnih orkestara balkanskih zemalja. Pokretanje inicijative za osnivanje festivala kantautorske muzike pod imenom ”Dragan Toković”
Adaptirati zgradu ateljea u ulici Majke Jugovića i urediti prostor oko nje sa predlogom da se u njoj otvori muzej sa eksponatima Radio televizije Kruševac. Neka to bude pri gradskom Muzeju a postoji dosta razloga za jednim takvim muzejskim obeležjem.
Veća briga i pažnja o razvoju poljoprivrede i sela (pospešivanje statusa poljoprivrednih proizvođača, premiranje raznih vidova proizvodnje, veći broj hladnjača i sušara i razvoj prerađivačkih kapaciteta i specijalističkoj obuci poljoprivrednika i pronalaženju tržišta).
Jačanje gradskih medija u svakom obliku.
Otvaranje visokoobrazovnih institucija prema potrebama grada i ovog dela Srbije, bez preteranih ambicija. Razvijati dualno obrazovanje usaglašeno sa potrebama privrede u Kruševcu.
U gradu postoji izvestan (manji broj) graditeljskog nasleđa iz perioda između dva svetska rata. Većina je nestala iz raznih razloga ali bi grad morao naći način da preostale objekte od kojih većina uživa određen stepen zaštite, sanira ili restaurira i sačuva od daljeg propadanja (kuća Ilariona Vesića, atelje u ulici Majke Jugovića, menzulana i dr.).
Verujem da će budući programi razvoja Kruševca, odnosno njihova realizacija programa razvoja dovesti do izrastanja Kruševca u jedan od značajnih centara Srbije. Na taj način može se ostvariti geslo da ”za Kruševac ništa nije dovoljno dobro ako nije najbolje”.
