11. maj je 131. dan u godini po gregorijanskom kalendaru. Do kraja godine ima još 234 dana.
Srpska pravoslavna crkva slavi:
+ Svete apostole Jasona i Sosipatera i devicu Kerkiru
+ Svete mučenike Maksima, Dadu i Kvintilijana
+ Svetog mučenika Tibala
330. — Rimski car Konstantin I Veliki inaugurisao Novi Rim na mestu nekadašnje grčke kolonije Vizanta. Grad, docnije nazvan Konstantinopolj (Konstantinov grad), postaće kasnije prestonica Istočnog rimskog carstva.(Vizantije), a posle 1453. i Osmanskog carstva.
1973. — Uspostavljeni diplomatski odnosi Savezne Republike Nemačke i Demokratske Republike Nemačke, čime je okončano razdoblje nepriznavanja DR Nemačke kao suverene države.
1992. — Zbog umešanosti jugoslovenske vojske u sukobe u Bosni, ministri inostranih poslova Evropske zajednice doneli odluku da povuku ambasadore iz Beograda i tražili suspendovanje članstva Jugoslavije u OEBS-u.
1997. — Superkompjuter kompanije IBM „Duboko plavo“ pobedio svetskog šampiona u šahu, ruskog velemajstora Garija Kasparova, u meču od šest partija.
2001. — Beogradska grupa Kanda, Kodža i Nebojša održala oproštajni koncert u bašti SKC-a. Grupa se, ipak, ponovo okupila dve godine kasnije.
2003. — Potpredsednik Demokratske partije socijalista Filip Vujanović izabran za predsednika Crne Gore.
Rođeni:
1933. — Zoran Radmilović, srpski glumac (†1985)
1949. — Voja Brajović, srpski glumac
1953. — Đorđe Balašević, srpski pevač, pisac i glumac
80 godina od rođenja Zorana Radmilovića
Velikan srpskog glumišta Zoran Radmilović rođen je pre 80 godina, 11. maja 1933. godine u Zaječaru. Radmilović je bio neprevaziđeni majstor improvizacije, koji je oduševljavao pozorišnu publiku, neretko stvarajući utisak, kako ga često opisuju, da je sam – čitavo pozorište.
Glumačku karijeru započeo je kao student 1960. godine, u Beogradskom dramskom pozorištu, a 1964. prešao je u Atelje 212.
Omiljen za života, upamćen je po nizu briljantnih uloga poput Kralja Ibija, Radovana III, Trigorina u “Galebu”, Laze Kostića u “Santa Maria della Salute”. Igrao je u mnogobrojnim filmovima i TV serijama. Na filmu je debitovao 1962. godine.
Pre nego što je upisao glumu, studirao je, po očevoj želji, pravo u Beogradu, a bio je student i na Arhitektonskom i Filološkom fakultetu.
Kao glumac amater nastupao je u studentskom KUD “Ivo Lola Ribar”, što ga je opredelilo u budućem pozivu, apsolvirao je glumu na Akademiji za pozorište, film, radio i televiziju.
U naslovnu ulogu u “Kralju Ibiju” na sceni Ateljea 212 “uskočio” je 1964. godine, pošto je odustao Ljuba Tadić, i ona se ispostavila kao trijumf njegove glumačke improvizacije.
Na to se potom nadovezala uloga u “Radovanu Trećem”. Uopšte, bio je glumac sposoban za najrazličitije zahteve te profesije, neverovatnih raspona.
Od “zabave za masu” poput baš “Radovana Trećeg” do izuzetno istančanih i zahtevnih glumačkih pozicija, za publiku sa probranim ukusom.
Nagradom Grada Beograda (Oktobarskom) nagrađen je za ulogu Molijera. Njegovi bliski godinama docnije sećali su se da je diplomu, odnosnu povelju o nagradi, zaboravio obližnjoj u Srpskoj kafani, pa ju je pronašao šef sale i odneo u Atelje 212. Povelja je potom završila u njegovom stanu, u kuhinji, obešena unatraške.
Pred smrt primio je, u bolničkoj postelji, Sedmojulsku nagradu SR Srbije. Preminuo je u Beogradu dvadesetak dana potom, 21. jula 1985 godine.